Lovende recensie in De Ajacied over Ondertussen

Lovende recensie voor het boek Ondertussen (verkrijgbaar voor €12,50 in de <a href=”http://www.uitgeverijhermans.nl/product/ondertussen/”>Boekenkraom</a>)

De Ajacied over Ondertussen:

Ajax geboekstaafd, seizoen 2015-2016.

Deel 2: een WK (of EK) kan eigenlijk niet zonder Oranje

Het kan nog, maar o, o wat hebben ‘we’ het ons moeilijk gemaakt. ‘Wij’ hebben plaatsing voor de eindronden van het Europees kampioenschap, volgend jaar in Frankrijk, niet meer in eigen hand. Er ging in de bijna voorbije kwalificatieperiode zoveel mis dat het Nederlands elftal nu vooral afhankelijk is van Turkije.

Oranje hoort eigenlijk op het hoogste Europese én mondiale niveau mee te doen aan een titelstrijd. Hoewel: uniek zou het niet zijn wanneer ‘onze jongens’ thuis moeten blijven. Decennia geleden lag dat onder meer aan de broze relatie tussen KNVB en Ajax. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ‘zij’ tijdens EK’s en WK’s in het verleden ook niet altijd op hun best waren (herinner je ‘1990’ nog?). Hoe het onze nationale ploeg verging tijdens de diverse Europese EK-finales, dat is onder meer te lezen in ‘Geschiedenis van EK voetbal 1960-2008’, dat ik mocht schrijven met Raf Willems. Maar ondertussen werd en wordt – los van de vele landentoernooien die de laatste seizoenen ’s zomers en ’s winters plaatsvinden – ook elke vier jaar gestreden om de worldcup. En hoe!

Willy Hermans wijdt er liefst 138 hoofdstukken aan in zijn ‘Ondertussen/wonderlijke WK-verhalen 1930-2014’. Ga er maar aan staan. Hermans had voor een goedkope, droge opsomming van feiten kunnen kiezen, maar zoiets leest voor geen meter, of je moet snel een antwoord op een quizvraag willen opzoeken. De auteur heeft voor een mooie mix van feit en proza gekozen en laat een aantal thema’s diverse malen voorbijkomen. Zoals: het geweld op en rond de velden, wedstrijden die een onverwachte wending krijgen, scheidsrechters die letterlijk en figuurlijk afwezig zijn, doping, de toewijzing van de organisatie van een toernooi, de commercie en de loting/indeling van het deelnemersveld.

Een beetje voetballiefhebber zal het nodige bekend voorkomen. Maar ooit gehoord van de Braziliaan Leonadis da Silva? Hij werd in 1936 topscorer van het WK, mede door vier treffers in één wedstrijd. Dat was op zich toen al een unicum. Bovendien zou hij die achtste finale, tegen Polen, uitgespeeld hebben op blote voeten en scoorde hij met een zogeheten bicycle kick, die zo perfect was dat scheidsrechter Ivan Eklind het doelpunt bijna had afgekeurd. Dat deze Zweed nog in actie mocht komen, was een gotspe. Bij de vorige WK floot hij zo opzichtig partijdig dat er een hardnekkig gerucht ging dat Eklind was omgekocht. De wereldvoetbalorganisatie liet hem echter ook jaren na dato zijn gang gaan, zoals ze ook tot onbegrip van vriend en vijand – en dan maken we een gigasprong in de tijd – Clive Thomas de hand boven het hoofd hield. De ref uit Wales mocht ongestoord van zijn wedstrijden onemanshows maken, zoals tijdens het WK van ’74. Twee jaar later was hij op zijn best – maar niet heus – tijdens het EK, waarin hij onder meer Tsjechië – Nederland liet ontsporen.

In beide toernooien verzuimde Oranje de favorietenrol waar te maken; in ’78 was er opnieuw ‘slechts’ zilver weggelegd. De equipe met daarin onder anderen de Ajacieden Ruud Krol, Dick Schoenaker, Piet Schrijvers en Wim Suurbier kwam in de finale na onder meer een fantastische vertoning tegen Italië (5-1). Dat duel was qua impact vergelijkbaar met de overwinning met dezelfde cijfers vorig jaar op Spanje.

Eén troost voor de voetballiefhebbers en – chroniqueurs: mocht bondscoach Danny Blind falen in zijn streven de EK van 2016 te bereiken, dan zit daar weer een verhaal in. Het is niet voor niets dat er in ‘Ondertussen’ ook aandacht is voor landenploegen (en/of topspelers) die WK’s hebben moeten missen. Het liefst stort ik me echter op Hermans’ bijdragen over (kwalificatie)wedstrijden met onmogelijke hoge cijfers, over de vliegrampen die slachtoffers maakten onder vaak gerenommeerde voetballers, over spelers die uitgroeiden tot de held van een toernooi, over die Koeweitse sjeik die het voor elkaar kreeg dat een doelpunt werd afgekeurd, over de twee ex-Ajacieden (Piet Hamberg en Leo Beenhakker) die tijdens het WK van 2006 als bondscoach actief waren of over …die Braziliaanse, die in 1989 door het gooien van een fakkel op het veld bijna de uitschakeling van haar land had veroorzaakt maar die er uiteindelijk een baan als pr-agent én een reportage in de Playboy aan overhield. Ook voor de details van deze laatste anekdote verwijs ik je naar het uiterst aangename en informatieve boek van Hermans.

Ondertussen – Wonderlijke WK-verhalen

ISBN: 978-94-92108-01-2

Lovende recensie over Ondertussen in Arbitraal

Lovende recensie voor het boek Ondertussen (verkrijgbaar voor €12,50 in de <a href=”http://www.uitgeverijhermans.nl/product/ondertussen/”>Boekenkraom</a>)

Arbitraal (Magazine voor scheidsrechters) over Ondertussen:

Vers gras tussen de regels

Geen heden zonder verleden; geen toekomst, zonder verleden. Ik vind het de hoogste tijd voor een stukje geschiedenis. Kijk, het is allemaal leuk en aardig dat jij en ik weten wanneer we een gele of rode kaarten (hadden) moeten trekken. “Ik had er weer een te pakken”, liet een jonge collega zich onlangs triomfantelijk ontvallen. Maar beseft hij en jij wel dat het systeem van gele en rode kaarten pas 45 jaar bestaat? Dat één van de grootste matpartijen op een voetbalveld hiervoor de directe aanleiding was? En dat de bedenker van dit prentenfenomeen de man was die die wedstrijd (Chili – Italië, mei 1962) uit de hand liet lopen? Deze Ken Aston moest onder politie-escorte van het veld en zou nooit meer een WK-duel fluiten. De Engelsman zou zich in zijn graf hebben omgedraaid wanneer hij getuige was geweest van Duitsland – Kameroen (2002) en vooral van de wild-westtaferelen, vier jaar later, tijdens Portugal – Nederland. Het waren de twee WK-duels met de meeste kaarten.

Hoe ik dit allemaal weet? Omdat ik ‘Ondertussen’ heb gelezen, een boek van Willy Hermans boordevol met wonderlijke verhalen uit de geschiedenis van het WK voetbal, van 1930 tot en met 2014. Hij schrijft dat er bij Aston een lampje was gaan branden toen hij zijn auto tot stilstand moest brengen voor een verkeerslichteninstallatie. Over dat eurekamoment in Ondertussen: ‘Ineens wist hij het: geel voor ‘rustig aan’ en rood voor ’stop’. Dat was wat de voetbalsport nodig had.’

Ondertussen eh inmiddels weten we beter: die kaarten zijn niet zaligmakend en slechts een middel. Fluiten is echter een vak en scheidsrechters zijn ook mensen. Maar een aantal arbiters heeft er in het verleden toch echt een potje van gemaakt. Een inschattingsfout van de Rus Pavel Kazakov maakte dat Oranje wél en België niet mocht meedoen aan het WK van 1974. Welshman Clive Thomas mocht er jarenlang met de pet naar gooien, zoals tijdens het EK-duel van ’76 tussen Tsjecho-Slowakije en Nederland. Onze landgenoten Charles Corver en Lau van Ravens maakten het veel minder bont, maar ze zullen niet bepaald tevreden terugkijken op hun WK-optredens. En dan was er nog een anekdote over een arbiter, die niet kwam opdagen. Omdat hij …dood was.

Dit en nog veel meer wordt allesbehalve saai beschreven voor Hermans. Helaas overheersen tal van misstanden: dopingperikelen, al dan niet bewezen omkopingspraktijken, de verruwing op en rondom de velden, de voortschrijdende commercie, etc. Gelukkig heeft hij ook oog voor de schoonheid van het spelletje. En voor een Braziliaanse die in 1989 door het gooien van een fakkel op het veld bijna de uitschakeling van haar land had veroorzaakt maar die er uiteindelijk een baan als pr-agent én een reportage in de Playboy overhield. Verder ontbreken evenmin de oudste speler ooit en de jongste WK-deelnemer aller tijden. Ook is er aandacht voor de drie (verloren) WK-finales van Oranje. Tegenwoordig mogen we al blij en opgelucht zijn wanneer het Nederlands elftal zich alsnog voor de eindronden van het EK van 2016 weet te plaatsen.

Ondertussen

Wonderlijke WK-verhalen

Auteur: W.J.M. Hermans

ISBN: 978-94-92108-01-2

Boek foto’s collectie Hugo Jaartsveld

In november verschijnt een fotoboek met foto’s uit de collectie van Hugo Jaartsveld.

Jaartsveld was getrouwd met Aleid Jolink, de zus van Bennie Jolink. Als zodanig maakte de fotograaf de beginperiode van Normaal van dichtbij mee. In het boek nemen bekende maar ook nooit eerder gepubliceerde foto’s van Normaal een belangrijke plaats in. Als persfotograaf was Jaartsveld aanwezig bij vele evenementen en sportwedstrijden in de jaren 70.  De eerste jaren van De Graafschap in de eredivisie met Hiddink, Schoenaker, Overgoor, Hazelhekke, De Jonge e.v.a. komen uitgebreid aan bod. Net als het WK touwtrekken, Orion, de Gazellen en andere sporten. Van Doetinchem en de Achterhoek komt een bijzonder tijdsbeeld naar voren.

Een apart hoofdstuk  zijn de reportages die Jaartsveld maakte van het popfestival in het Kralinger bos en het Grand Gala du Disque, beide in 1970.

Hugo Jaartsveld overleed in 1985 op 38-jarige leeftijd. Het boek zal worden samengesteld door Ellen ten Brinke, die ook een relatie had met Hugo Jaartsveld en Willy Hermans van Uitgeverij Hermand dat het boek uitgeeft.

Besmet met het motocross-virus

Een jaar geleden wist ik amper het verschil tussen 2-takt of 4-takt. Of tussen MX2 en MX3. Ik volgde de motocross-sport niet zo. Zelf ook nooit gereden. Opgegroeid met voetbal kwam ik niet veel verder dan een bezoek aan het Hengelse Zand in de tijd van Gerrit Wolsink. Met alleen dochters is het vooral volleybal wat thuis de klok slaat en ken ik alle sporthallen in de regio. En als goede ouder leef je mee, zeker als ze ook nog aardig presteren.

Toen ik begon als uitgever van boeken over de Achterhoek was mijn eerste gedachte dat er een uitgave moest komen over motocross. Motocross hoort bij de Achterhoek. Toen ik Peter Rietman uit Doetinchem sprak bij een expositie over zijn oom, de legendarische crosser Hennie Rietman, waren we het snel eens. Een ode aan de motocross-legendes die de Achterhoek voortbracht. Sindsdien stort ik mij in de crosswereld. We hebben er inmiddels velen gesproken of een verhaal laten schrijven: Bennie Hartelman, Rikus Lubbers, Bart Notten, Ad Ridderhof, Jan Oosterink, Jan Keizer, Fons Nijhof, Willie van Wessel, Hans Eenink, Henk Wassink en vele anderen. Verhalen over de overleden Hennie Rietman en Jan van Beek. Mannen van de clubs in Lichtenvoorde, Vorden, Doetinchem, Borculo, Varsseveld, Lochem, Halle, Winterswijk en natuurlijk de Hamove in Hengelo. Prachtige anekdotes, sterke verhalen, schitterende foto’s.
Overal ben ik welkom, ook bij de broers Marcel en Daniel Willemsen, die openhartig vertellen over hun unieke loopbaan. Gerrit Wolsink had een punt achter het verleden gezet, maar maakt voor zo’n boek een uitzondering. Bennie Jolink verleent graag medewerking aan een boek over zijn grote passie, want het gaat niet alleen over de kampioenen, maar ook over alles wat uit de motocross voortkwam. Dus dan spreek je ook Gerard Seesing van Reiger Racing Suspension en Hendrik-Jan Lovink over de Zwarte Cross en zit je met Gerard Lovink bij apparatuur om uit zijn films van de eerste Zwarte Crosses in Hummelo en Veldhoek unieke opnamen te selecteren. Successtory’s uit de motocross. Allemaal besmet met het virus.
Zo ben ik in een jaar aardig geïntroduceerd in het wereldje. Om sfeer te proeven ga ik na een interview voor Contact met talentvol zijspancrosser Koen Hermans naar de eerste ONK in Lochem. Een paar fotootjes schieten. Hier en daar wat verbaasde blikken, maar als je vertelt dat er een boek over motocross komt ben je snel geaccepteerd. De talloze Hengelose bezoekers moedigen de plaatselijke favorieten hartstochtelijk aan. Want tijden van weleer herleven weer! In de 1e manche ligt het team Hermans/Van Gaalen zelfs op kop tot ze met een kapotte schokdemper de strijd moesten staken. Peter Beunk bereikt in de bak bij Gert van Werven voor het eerst een podiumplaats door als derde te eindigen en Bart Sloot eindigt met Marcel Willemsen als 7e, terwijl Hans Garritsen en Rik Wiegerinck 20e worden in dit deelnemersveld met wereldtoppers.
Op het rennerskwartier is de sfeer gemoedelijk, zoals altijd bij de zijspancross. Bij elke camper of truck cirkelen familie, vrienden en bekenden om de crossers heen. Meeleven met een topcrosser als zoon, betekent dat je door heel Nederland en Europa moet meereizen. Wel even iets anders dan een uurtje langs de lijn, maar dat doe je gewoon. Ik ben welkom voor koffie met gebak bij de truck van Hermans/Van Gaalen, waar hard wordt gewerkt om de sidecar voor de tweede manche rijklaar te krijgen. Een praatje met good-old Bart Notten, even handelen met Marcel Willemsen en Albert Schreuder over foto’s, en monteur Manfred Wagenvoort meldt dat het nieuwe team Willemsen/Sloot nog even moet wennen, maar niet ontevreden is.
In de 2e manche juicht het enthousiaste publiek de plaatselijke favorieten hartstochtelijk toe. Aan de eerste plaats komen ze niet, maar Van Werven/Beunk lukt het wel om als tweede te eindigen, terwijl ook het team Hermans/Van Gaalen tienvoudig wereldkampioen Daniel Willemsen weet voor te blijven. Twee Hengeloërs bij de eerste drie! Nooit eerder vertoond. Lachende gezichten bij Peter en Koen. En bij de ouders.
In de totaalstand eindigen Van Werven/Beunk als 2e, Willemsen/Sloot 6e, Garritsen/Wiegerink 18e en Hermans/Van Gaalen 19e. Een goed begin!

Na deze race besef ik dat ik misschien een plaats in het boek moet reserveren voor nieuwe kampioenen. En dat ik moet oppassen om ook niet besmet te raken met het motocross-virus.

 

DSC00668-001           DSC00624-001

Jubileumboek De Leer 100 jaar

Het jubileumboek over 100 jaar r.k. lagere en basisschool in Hengelo (Gld) zal tijdens de reünie op 6 juni verschijnen.
Ondernemers of particulieren kunnen hun naam of logo laten vermelden in het boek. Meer informatie via info@uitgeverijhermans.nl

 

WK 1994 – Clemens Westerhof

Verhaal uit Ondertussen – Wonderlijke WK-verhalen

WK 1994 – Avontuur in de jungle voor Clemens Westerhof

Wonderlijk hoe het leven van een trainer kan verlopen. Clemens Westerhof uit Beek (Gld) was na onthullingen over dopinggebruik in het betaalde voetbal op een zijspoor beland. De voormalige Feyenoord-trainer was afgezakt tot de vierdeklasser Westervoort. Zijn carrière leek op een dood spoor, maar op 10 juni 1989 veranderde zijn leven. Hij kreeg plotseling de aanbieding  om bondscoach te worden van Nigeria. Het begin van een exotisch avontuur als een van de eerste Nederlandse voetbalcoaches in het buitenland.

Westerhof kreeg de tijd om het nationale elftal te hervormen en had het geluk grote talenten tot zijn beschikking te hebben, zoals Okocha, Oliseh, Amokachi en Finidi George. Westerhof was een opschepper, een straatvechter: brutaal, maar doortastend. Het voetbal in Nigeria was nauwelijks ontwikkeld en hij trof zoals hij zelf zei een ongeorganiseerde bende aan. Geen faciliteiten, kennis, visie, discipline; slechte logistiek en organisatie. Hij zorgde dat hij goede politieke contacten kreeg en deed, volgens eigen zeggen, rechtstreeks zaken met dictator Abacha.

In 1990 haalde hij Jo Bonfrère naar Nigeria als assistent. Een gouden greep; de Limburger deed de trainingen en bracht de ploeg tactisch inzicht bij. De man achter de schermen. De topspelers trokken echter meer naar Bonfrère, hetgeen de relatie met Westerhof al snel niet ten goede kwam. De twee smeedden toch een goed team dat grote successen boekte. De Super Eagles wonnen in 1994 de Afrika Cup. Bij de prijsuitreiking wilde Westerhof Bonfrère niet op het podium hebben, weer een barst in hun verhouding. Kwalificatie voor het WK in Amerika was geen probleem, al beweerde Westerhof later dat dit niet alleen door goed voetbal kwam: “Elke scheidsrechter die ons in Lagos floot kreeg een kleurentelevisie, 5000 dollar en elke nacht twee dames”.

Op het WK was Nigeria de grote outsider dat een gooi naar de titel leek te kunnen doen. De ploeg imponeerde tijdens de groepsfase en eindigde als eerste in een poule met Argentinië, Bulgarije en Griekenland. Het succes leidde ook de val in. Westerhof verloor de grip op de spelers. Deze stortten zich na de eerste zeges in feestgedruis met bevallige dames, aangeboden door de minister van Sport. Westerhof wilde verhuizen naar een rustiger hotel om een eind te maken aan de zoete inval. Het lukte hem niet de orde te herstellen.

In de achtste finale tegen Italië leek er aanvankelijk niets aan de hand. Nigeria nam in de 26e minuut door Amunike uit een hoekschop een 1-0 voorsprong. Daarna schakelden de Adelaren over op gallery-play. Ze dachten dat ze er al waren en wilden Italië een lesje leren. Na de rode kaart voor Zola leek de strijd helemaal beslist. Vlak voor het einde verzuimde Oliseh de bal de tribune in te rossen en wilde Baggio door de benen spelen. Het balverlies leidde een vloeiende Italiaanse aanval over rechts in die door Baggio doeltreffend werd afgerond. 1-1, verlenging. De krachten vloeiden weg en na een gemakkelijk gegeven strafschop velde Baggio het vonnis. Exit Nigeria.

De Afrikanen en Westerhof waren zwaar teleurgesteld in de wetenschap dat er meer in had gezeten, wellicht zelfs de finale. Westerhof vertrok per direct, al zou hij in die zomer nog veel verdiend hebben aan transfers van de topspelers. Zelf heeft hij dat altijd ontkend. Hij bleef in Afrika en trouwde met een fotomodel uit Zimbabwe. Na de scheiding dook hij onder, waarna hij tijdelijk als vermist werd opgegeven. In 2014 keerde hij terug naar Nederland.

Tussen Westerhof en Bonfrère barstte de bom later en kwam het nooit meer goed. Beiden wilden er nooit meer over praten. Jo Bonfrère nam de taak als bondscoach in 1994 over. Hij wist met dit topteam wèl een grote prijs te winnen. Op de Olympische Spelen in 1996 in Atlanta won hij met grotendeels dezelfde spelers (onder 23 jaar) de gouden medaille met Ajacied Kanu als beste speler. Nigeria kwalificeerde zich daarna voor bijna elke eindronde (behalve 2006), maar de kans om op een WK-eindronde minstens bij de laatste vier te eindigen was nooit zo groot als in 1994.

Meer verhalen in het boek Ondertussen, via deze site te bestellen.

Kroniek van de Achterhoek

In de Kroniek van de Achterhoek worden oude krantenberichten geplaatst van 125, 100, 75 en 50 jaar geleden.
Berichten met opvallende voorvallen, bijzondere gebeurtenissen of typerend voor de tijd. Samen zullen ze geleidelijk een tijdsbeeld vormen.

In 2015 een terugblik op de jaren 1890, 1915, 1940, 1965 en 1990.

 

Achterhoekse Boeken in 2015

Voor het komende jaar staan er al enige publicaties op het programma:

  • Motorcrosslegendes van de Achterhoek
  • Bijzondere Achterhoekers
  • 100 jaar katholieke school in Hengelo Gld
  • Collectie Hugo Jaartsveld
  • Doetinchem in de jaren 70
  • Hengelo in de jaren 70
  • en er komt nog meer!Zaken doen met Uitgeverij Hermans?
    Adverteren of sponsoren in een van de boeken?
    Stuur een mail of bel even.